Ga werken, stelletje kanslozen!

Het is alweer ruim twee maanden geleden, dat een aantal demonstranten Wall Street gingen bezetten onder de naam “Occupy Wall Street”. Als een lopend vuurtje sloeg dit over naar andere steden in Amerika en zelfs de rest van de wereld. De demonstranten zijn ontevreden, dat is één ding wat zeker is, maar een echt doel hebben ze niet. Ze lopen een beetje te schreeuwen over 99% hier en 1% daar, zonder een duidelijke lijn en daarom vind ik dat dat hele Occupy gehannes onderhand wel eens afgelopen mag zijn.

Natuurlijk is de economische crisis vervelend en is het slecht dat de rijken uit de financiële sector het meeste geld gewoon in hun eigen zak steken. Daar hebben ze een punt. Maar wat nog veel erger is, is toch wel dat stinkende crusten en hippies überhaupt de tijd hebben om maanden in een tentje ergens in de stad kunnen bivakkeren. Dat je dat in het financiële hart van de wereld doet kan ik nog enigszins begrijpen, maar Occupy Tilburg! Come on, get a life!

Ja inderdaad, zelfs in mijn stad Tilburg is er een Occupy beweging ontstaan. Een miezerige tien vierkante meter voor het gemeentehuis volgepropt met tentjes en kanslozen. Denken ze nu echt dat de gemeente van Tilburg wel even een beslissing zal nemen die de (financiële) wereld zal veranderen. Dat zijn gewoon uitgezette krakers die anders toch geen onderdak hebben, die dan maar hun tentje daar op zetten. Weg ermee zeg ik. Met protestborden waarop staat “Toeter voor de Liefde” zal er echt geen enkele bankdirecteur bang worden.

Het kromme is dat in die tentenkampen een soort micro-maatschappij ontstaat met dezelfde problemen als in de grote wereld. Er zijn profiteurs, die alleen voor onderdak en gratis eten en drinken komen. Er ontstaan leiders en regels waaraan men zich moet houden en zelfs een soort van politiemacht die ervoor zorgt dat iedereen daar ‘s nachts veilig is.

Ik heb het er helemaal mee gehad. Weg met die tentenkampen. Ga naar huis en bedenk eerst eens goed wat je daadwerkelijke standpunten en doelen zijn, stelletje niksnutten! Ga gewoon werken dan zal de economie ook wel weer aantrekken, of nie!

Mark, Mark, Mark toch!

Goeiegod! Facebook is vernieuwd. Dat is bij uitstek een prima gelegenheid om de pen weer even op te pakken en eens goed uit te halen op ‘Of nie’!

Het is waarschijnlijk niemand ontgaan, dat ‘wereldvriend’ Mark Zuckerberg flink heeft uitgepakt om Facebook weer eens een nieuw gezicht te geven. Met de aankondiging en aankomende release van “Facebook Timeline” heeft hij zelfs al een paar kleine aanpassingen gedaan aan het haast onmisbare Facebook. Met rond de één miljard gebruikers is het voor mij, en waarschijnlijk ook voor Mark, niet vreemd dat daar over wordt geklaagd en als er dan gezeken wordt, ben ik natuurlijk in de frontlinie aanwezig.

Wat heb je goddomme gedaan, Mark? Heb jij enig idee hoe irritant die veranderingen zijn? Moet je nagaan dat “Facebook Timeline” nog niet eens echt is gereleased. Ik voorspel alleen maar meer irritatie. Ik ben het dan ook kotsbeu! De ene naar de andere loopt nu dus, dankzij jou Mark, aan mijn kop te zeuren of ik, in verband met de nieuwe privacy instellingen, met mijn muis over hun naam wil gaan waardoor er een blablabla om vervolgens blablablahhh! Mijn godsganse timeline staat vol met deze verzoeken. Daar heb ik helemaal geen zin in, meneertje Zuckerberg!

Facebook is een gratis social network. Gratis! Daar kun je makkelijk dingen met je vrienden delen, die op hun beurt weer makkelijk leuk gevonden kunnen worden. Dat was altijd al openbaar voor al je vrienden en is het nu nog steeds. Daar is niks aan veranderd. Alleen heeft Mark nu bedacht om dat in de rechterboven hoek, realtime te tonen. Ik zie daar dus bijvoorbeeld ook dat één van mijn maten een foto van zijn achternicht, die ik geheel niet ken, leuk vindt. Was ik voorheen bij m’n maat op zijn profielpagina geweest, dan had ik dat ook gezien. Maar nu het realtime langs scrollt, loopt ineens half Facebook te janken over die privacy instellingen.

Als jullie het echt zo erg vinden, reageer dan niet op iemands status, sterker nog reageer helemaal nergens meer op. Jij bent nog altijd zelf verantwoordelijk voor wat je op internet zet en niet Mark. Hij geeft je alleen een handige tool om iets op internet te zetten en te delen met je vrienden. Een tool die zo nu en dan eens wordt aangepast en vernieuwd, dat is nu eenmaal onvermijdelijk. Vroeger had ik schoenen met klittenband en toen verzonnen ze op de kleuterschool ineens dat ik m’n strikdiploma moest halen. Sindsdien heb ik ook nooit meer schoenen met klittenband gehad van mijn ouders (het met klittenband afsluitbare zakje van mijn kekke Kangeroos niet meegerekend) en werd het strikken geblazen. Dat was verdomme ook lang niet zo handig en fijn als klittenband, maar daar hoor je mij toch ook niet over zeiken.

Ben je bang om je privacy te verliezen dan is het misschien beter om gewoon niks meer op internet te zetten en als je nou echt zo’n hekel hebt aan Facebook, dan stap je toch gewoon weer terug op Hyves! Of nie!

Genoeg geweest

Gelukkig, het zit er weer op. Twee ellendig langdurende minuten. Ik vind het eerlijk gezegd ook wel genoeg geweest zo. Dat eeuwige gezeik over die Tweede Wereldoorlog heeft nu wel lang genoeg geduurd. Vorig jaar stond ik zelf bij de dodenherdenking te luisteren naar één of andere damschreeuwer en toen was het mij ook al wel duidelijk. Het is genoeg geweest.

Laten we eerlijk zijn. Als de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog toen niet waren overleden, dan waren ze nu, op een paar na, allang van ouderdom gestorven. Als we sowieso geen oorlog zouden voeren, dan zouden er ook geen oorlogsslachtoffers zijn. Dus kap maar eens met die militaire missies. Laten we die twee minuten vanaf nu gewoon weer gebruiken voor geouwehoer en gelul. Ik ben vast niet de enige die er veel moeite mee heeft om z’n bek te houden.

Op zich zou ik het er best voor over hebben om even niks te zeggen, maar zorg er dan ook voor dat het normale leven gewoon doorgaat. Op televisie bijvoorbeeld word je rond deze tijd van het jaar steevast doodgegooid met oorlogsfilms en documentaires. Soldaat van Oranje zus, Schindler’s List zo. Ze zouden filmmakers en schrijvers eens moeten verbieden om nog iets over de Tweede Wereldoorlog te maken.

Wat mij betreft zijn die Duitsers ook zo erg niet meer. Tijdens het laatste WK speelden ze zelfs het mooiste voetbal van het toernooi en vanavond hoop ik ook gewoon dat Schalke ’04 de finale van de Championsleague zal halen. Met andere woorden ik heb het die Duitsers nu wel vergeven en het wordt überhaupt tijd dat de rest dat ook doet, of nie!

Wat een poespasen

Het is alweer een flinke tijd terug, dat Jezus van Hazareth al zijn bevriende hazen bij elkaar riep voor een gezellig avondmaal. Later bleek dit het laatste avondmaal te zijn, iets wat hij van tevoren nooit had kunnen vermoeden. Het zou namelijk juist zijn vriend Judhaas zijn, die Jezus een dag later zou verraden.

Het was flink genieten tijdens het maal, er waren eieren in overvloed en de drank vloeide rijkelijk. Ja, die hazen wisten wat genieten was. Toch was het Bartolomehaas die Jezus terecht erop wees, dat hij de volgende keer ook eens wat moeren moet uitnodigen, want van al die drank werd hij behoorlijk geil.

Een dag later was het hele andere eierkoek. De meeste hazen hadden een behoorlijke kater, maar voor Jezus van Hazareth was deze zelfs dubbel. Hij werd van zijn bed gelicht door de soldaten. Later die dag eisten de joden dat hij de doodstraf zou krijgen, maar Pontihaas Pilatus, de Romeinse gouverneur die dit vonnis moest uitspreken, kon dat niet over zijn hart verkrijgen. Dus mocht het volk kiezen of Jezus of de moordenaar Barabhaas gratie zou krijgen. Natuurlijk had Pontihaas niet verwacht dat het volk, opgehitst door de joden, Barabhaas gratie zou verlenen.

Zo kwam het dat Jezus de volgende dag als straf een zware mand de Golgothaas heuvel op moest tillen. Onderweg werd hij door omstanders met eieren bekogeld en uitgescholden. Het was een ware martelgang. Eenmaal aan de top werd hij vastgenageld in de mand en net zolang met eieren bekogeld totdat hij bezweek onder al het eiwit en de dooiers. Hij stierf voor de zonden van alle hazen.

Dit verklaart wel al die poespas tijdens Pasen, of nie!

Op de wisselfust na verandert er weinig

Verandering is misschien wel goed, maar de laatste tijd lijkt alles zo verschrikkelijk snel te gaan. Neem bijvoorbeeld de iPad. Vorig jaar bestond dat ding geeneens en er is nu al een iPad 2. In deze snel veranderende tijd heb je een rustpunt nodig en het is fijn dat Tilburg zo rustpunt heeft.

De uitspraak ‘Vroeger was alles beter’ gaat niet op voor deze rots in de branding in het Tilburgse centrum. Het was er vroeger namelijk niks anders dan hoe het er nu is. Het stof op de lampenkap, de uitgerangeerde sigarettenautomaat die nog op guldens werkt, de krukjes aan de lage bar. Het was er vroeger ook allemaal al in Kafee ‘t Buitenbeentje. Dit alles klinkt misschien oubollig, maar dat is het niet. Een bezoek aan deze kroeg is als thuiskomen in een warm welkom, elke keer weer.

Ook het personeel draagt bij aan de niet te evenaren sfeer van ‘t Buitenbeentje. Con en Dorothé zijn een soort vader en moeder voor alle gasten. Wanneer je met hen een praatje maakt, voel je de oprechte interesse die ze in je hebben. Gerard is een soort mopperende lievelingsoom die baalt wanneer je een tosti (zeker een aanrader) besteld, omdat dat hem zoveel moeite kost om te maken. Rob is de grote broer, die het mopperen van oom Gerard heeft geleerd en met z’n droge humor mij altijd wel een glimlach bezorgd en dan is er ook nog de überaardige knuffelmarokaan Saïd. Zij allen zorgen ervoor dat je je altijd op je gemak voelt.

Nee, in ‘t Buitenbeentje verandert niet zoveel. De grootste verandering die ik me kan herinneren is in 2002 geweest, de omschakeling van de gulden naar de euro, maar het bier werd er niks duurder van. Wat ook nog wel eens wil veranderen is de wisselfust, maar dat mag. Ruim twintig jaar geniet ik er al met grote regelmaat van een biertje en de unieke ambiance. Mocht je ooit in Tilburg zijn, stap dan ook eens bij ‘t Buitenbeentje binnen. Of nie!

Schooien om ploatjes

“Nee, die krijg jij niet! Schooiert!” Ik heb verdomme nog maar amper mijn boodschappen ingepakt of die kutjong staan al te schooien om m’n voetbalplaatjes. Ik gooi ze nog liever weg, dan dat ik ze aan die bedelende kinderen achter die dranghekken geef. Om eerlijk te zijn geef ik ze gewoon aan mijn zoontje, die ik met harde hand duidelijk heb gemaakt, dat ik hem nooit zo schooiend achter dat dranghek wil zien.

Wat nog veel triester is, dan die kutkinderen, zijn mannen van middelbare leeftijd die je ineens aanspreken om diezelfde plaatjes. Hoe zielig kun je zijn? Ik vraag me ook af waarom zij die plaatjes sparen. Is dat kinderlokken 2.0? “Hey jongens, ik heb thuis ook veel voetbalplaatjes. Ga je even mee dan kunnen we vuil…eh…ruilen.”

Toch zit ik er zelf ook aan te denken om ze dit jaar te gaan sparen. Ik vrees namelijk dat dit voorlopig het laatste seizoen is, dat er voetbalplaatjes van, de uit mijn eigen stad afkomstige, Willem II zullen zijn. Of nie!

Praat gewoon!

Ik zal het maar gelijk opbiechten. Ik ben ooit naar een musical geweest. Het was een waardeloos kerstcadeau van mijn schoonouders. Je kent dat wel zo’n cadeau waar je geen nee tegen mag zeggen. Dus daar zat ik dan tussen de burgerlijke medemens in een groot theater in Den Haag. Het was de musical ‘Sunset Boulevard’ met Simone Kleinsma en, jawel, wijlen Antonie “Da’kantonie” Kamerling. Moet je je eens voorstellen dat je, dag in dag uit, een half jaar lang moet zingen in plaats van praten. Daar zou ik ook depressief van worden.

Ik trek het gewoon niet. Een hele hoop van die slappe homo’s en overdreven goed articulerende zeikwijven op een podium. De helft van de cast heeft dan vervolgens ook nog eens meerdere rollen, om het nog ingewikkelder te maken voor zo’n ongeoefende toeschouwer als ik. En dan begint de echte ellende. Waar je in eerste instantie nog denkt dat je getuige bent van een gesprek tussen een aantal mensen, zwelt de muziek langzaam aan waardoor de acteurs ineens de behoefte lijken te krijgen om datzelfde gesprek, wat ik sowieso al slecht kon volgen, zingend voort te zetten. Dan zwelt bij mij de behoefte, om die hele rij toeschouwers voor me, ‘ns lekker onder te kotsen. Alsof je ooit in de werkelijke wereld zingend met elkaar staat te ouwehoeren, doe gewoon normaal zeg.

Van de meeste musicals is er ook een filmversie. Nou ben ik best wel een filmfreak, maar het kijken van een musicalfilm is voor mij niet weggelegd. De allerergste filmversie is ‘Jesus Christ Superstar’. In deze film wordt niet één woord normaal gesproken. Nee, Jezus en alle andere bijbelse figuranten zijn continue tegen elkaar aan het zingen. Je gelooft toch niet, dat Jezus ooit volgers zou hebben als hij continue zou zingen. Ik had hem echt meteen aan dat kruis genageld en die rozenkrans in z’n bek gepropt.

Toch is er één “musicalfilm” die me wel degelijk heeft geraakt en dat is ‘Poultrygeist’. Dus als je van musicals houdt, kijk die dan zeker eens. Of nie!

De mop die Democratie heet

Een Nederlander, een Egyptenaar en een Belg zitten in de kroeg.
Zegt die Egyptenaar: “Zo, ‘t is echt goed mis in ons land. We zijn die autocratische Mubarak zat en eisen een democratisch kiesstelsel”.
Waarop die Belg zegt: “Allee, ik kan je zo zeggen dat een democratie ook echt niet alles is. Het voelt alsof ik al jaren geleden heb moeten stemmen en we hebben potdomme nog steeds geen regering”.
“Ach, stelletje zeikerds”, zegt die Nederlander ineens, “wij zitten met een democratie en een regering, maar die mogen jullie zo van mij hebben. Sterker nog jullie krijgen van mij de gedoogsteun van Wilders er voor niks bij, dan piepen jullie wel anders. Of nie!”

Ben Saunders heeft ‘n poliep op z’n keel

Here we go! Nice and slow, here we go! Of nie!

Sport met een luchtje

Het is werkelijk ongelooflijk dat er mensen zijn die het leuk vinden om al bukkend met een stok over het veld te rennen. Als ik er alleen maar naar kijk, krijg ik al last van m’n rug. Toch is hockey een behoorlijk grote sport in Nederland. Sterker nog, op internationaal niveau doen we het ook niet onaardig.

Maar wat is het toch een ontzettende kaksport. Niet alleen wordt het over het algemeen beoefend door kakkers, maar het is ook echt een sport met een luchtje! Ik kan er dan ook slecht naar kijken, alhoewel de rokjes bij het dameshockey wel opwindend kunnen zijn, is de sport zelf zoiets raars. Wie wil zich nou graag een hernia lopen? Wie vindt het tof om tandjes te moeten tuffen nadat de bal toch ietwat ongelukkig van de stick afketste? Wie krijgt er met plezier een stuk hout tegen de schenen?

Dat zijn dus, zoals ik al eerder zei, met name de kakkers. Je kent ze wel van die rijkeluiskinderen. Ze zitten alleen maar op hockey, omdat ze dat aan hun stand verplicht zijn. Ze kijken met minachting naar een sport zoals voetbal, dat volgens hen meer iets voor het plebs is, om over het darten maar niet te spreken. Hockey is een ware elite-sport en daar krijg ik ware kotsneigingen van.

Je komt ze ook wel eens tegen in de kroeg, die hockeyers. Sta je lekker te genieten van je zondagmiddag met een biertje in de hand en dan komt er zo’n luidruchtig hockeyelftal aangefietst. Met hun sticks vast in een speciaal daarvoor uitgevonden klem die aan hun fiets is gemonteerd (ze voelen zich te goed om dat ding vast te houden), daar heeft dus één zo’n kakker een heel imperium door opgebouwd en is daar gigantisch rijk mee geworden. Die komen dan met z’n allen eens even lekker stinken in de kroeg.

Ten eerste stinken ze door het al bij de club teveel genuttigde bier, maar in de belangrijkste plaats stinken ze, doordat ze zich na de wedstrijd nooit douchen. Gadverdamme! Zal ik jullie is vertellen waarom die vieze zwetende hockeyers niet douchen. Dat doen ze omdat ze net als hun ouders graag stinkend rijk worden, of nie!