Een stronthekel

Schijten, het kan zo heerlijk zijn. Lekker bijkomen op de pot, eventueel je Twitter of Facebook doornemen en lekker ontspannen naar de opluchting toewerken. Vroeger heb ik zelfs een periode gehad dat ik daadwerkelijk ook alleen twitterde wanneer ik moest schijten en toen gingen mijn tweets ook alleen over schijten. Tegenwoordig gebruik ik Twitter ook voor een groter belang, namelijk dit blog.

Toch zitten er soms echt nadelen aan het dumpen van de grote boodschap en ik betrap me er steeds vaker op dat ik, eigenlijk al voor de daad, me bewuster ben van één van die nadelen. Ik kan me niet voorstellen dat jullie er geen last van hebben dus wat dat betreft, durf ik er hier best openlijk over te praten. Ik heb het hier over het veel teveel blijven hangen van kakresten aan het poepgat. Daar heb ik echt een stronthekel aan!

Je kent het wel: Je gaat lekker, vol goede moed, op de pot zitten in de hoop op een heerlijke opluchting naderhand en na een tijdje drukken is de conclusie dat je nog minstens even lang moet gaan zitten vegen. Als geoefend schijter kan ik vaak al bij de eerste puf valse lucht aanvoelen of het die kant op dreigt te gaan. Bij dat gevoel zit ik ook meteen niet meer zo relaxt op de pot en kijk ik als eerste rond of er eigenlijk wel genoeg pleepapier is. Het is natuurlijk slimmer om dat al bij binnenkomst zeker te stellen en meestal doe ik dat ook wel, maar ik moet ook eerlijk toegeven dat het er wel eens bij inschiet. Gelukkig is het me nog nooit overkomen dat het kaklint ook echt op was zoals “CV de Buntmasters” ooit zongen. Wat me wel al ooit is overkomen is dat ik zoveel toiletpapier moest gebruiken, dat de wc verstopt raakte en dat is behoorlijk kak!

Een behoorlijke kak kan ook lastig zijn en als nadeel worden gezien. Je zit dan te drukken als een bezetene met, voor jouw gevoel, geen resultaat. Het lijkt praktisch een bevalling, alhoewel dat waarschijnlijk toch iets heftiger is. Als het me overkomt dat ik een eigenlijk net iets te dikke drol moet uitkakken dan zet ik me schrap; ik druk beide handen tegen de muur en tussen de weeën door betrap ik me ook op puffen. Het duurt even maar na flink wat persen, valt hij er eindelijk uit. Ik kan het dan niet laten om het wonder te aanschouwen en zoals een vriend me ooit mooi zei: “Dan ligt daar zo’n donkerbruin, dampend blik Schultenbräu”. Na zo’n bevalling is de opluchting het grootst en dat is wel weer een heerlijk gevoel, of nie!

2 Reacties to “Een stronthekel”

  1. Dirk Moonen Says:

    Mooi stukske tekst weer hoor. En ja die tweets van je over schijten ken ik wel. Volgens mij is eenieder het met de genoemde ergernissen wel eens trouwens. Ik in ieder geval wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: